Voor de vijfde keer vier ik nu Midwinter samen met onze sibbe Swesaz en het was weer magisch.
Dit waren de voorafgaande jaren:
2021/2022
2022/2023
2023/2024
2024/2025
We reizen weer af naar Dwingeloo en omgeving voor ons grote midwinterfeest, na de 12 nachten gerekend vanaf de zonnewende met vollemaan, met dit keer weer een aantal nieuwe of nieuwere gezichten. Maar al snel voelt het alsof ook zij al jaren in ons midden zijn. Helaas is de groep iets kleiner (22 personen) als voorgaande jaren door ziekte van een aantal deelnemers en ook ons sibbe-moeder en haar kleintje moeten helaas thuisblijven. Aan mij de eer haar vrouwentaken over te nemen. Ook zijn er geen kinderen bij dit jaar en dit geeft weer een andere dynamiek, het is heel rustig en vredig en de jongere deelnemers (twintigers) geven de nodige frisse en enthousiaste energie. De voorouders zijn ons ook goed gezind, want we worden betoverd door een witte wereld en een heerlijk zonnetje. Ook eten de vlammen het rad gretig op, maar hier later meer over.
Vrijdag
Vrijdagmiddag arriveren we in ons Joelhof, maken onze bedden op, zetten de foto van onze uitgenodigde voorouder bij de haard, leggen ons cadeau in de mand, versieren de ruimte en genieten samen van de Glühwein, warme chocolademelk en heerlijke soep. Het weekend wordt geopend door het samen ontsteken van de driekleur kaarsen. In de avond wordt door de mannen- en vrouwengroep apart het ritueel voor de zaterdag voorbereid en daarna is er tijd om bij te babbelen.
Zaterdag
Na een heerlijke, doch korte nachtrust worden wij wakker in een witte wereld, zo mooi! Na het ontbijt gaan de mannen naar het Moordenaarsveen voor hun damage control bij de koude zielen en wij vrouwen spinnen draden in onze spinstübe of weefhut, het mag weer, want de 12 Heilige Nachten liggen achter ons. Ons werk is geïnspireerd op overleveringen in mythen en sagen, maar volgt ook zeker de magie van de scheppende, helende, intuïtieve kracht vanuit hart, buik en ziel. De handelingen versterken elkaar en onze handelingen sterken ons onderling. Voorgaande jaren sponnen we draden als brug, borduurden we amuletten in de shirts van onze mannen en gaven hen betoverde zakdoeken mee. Ditmaal spinnen wij draden, waar we onze voorouders in afroepen. De essentie van werken met draden en magie, komt hierin samen. Want met het maken van de draad uit de nog ruwe materie, onder het uitnodigen van de voorouder door zijn of haar naam te noemen, wordt het mogelijk gemaakt voor de ziel om, als het ware, in de draad plaats te nemen. We doen dit voor onze eigen voorouder en voor een door het lot gekozen voorouder van één van de mannen. Alle gesponnen draden krijgen een plek in het prachtige ronde weefraam ons grote schiksel, zielen-weef-werk. In het weefsel van het schild, gloeien de draden, pulseren de kleuren, lonken de verschillende texturen. De betovering van oude zielen is voelbaar. Het schild is het stoffelijk huis, een tastbare verbinder tussen hier en daar, toen en nu. Een tijdelijke woning voor ‘zij van ons’…
Rond de klok van 12 keren de mannen verkleumd weer terug van hun noeste arbeid en worden door de vrouwen begroet met een verwarmende kruidenbitter, waarna een snelle lunch, zodat iedereen het eten voor ons avondmaal kan gaan voorbereiden. Om drie uur gaan we gezamenlijk naar het Smitsveen voor onze ceremonie. We brengen een groet aan Frigg en de hare bij haar pingo ruïne, op de grafheuvel nodigen wij onze voorouders uit om met ons de maaltijd met ons te genieten en de avond met ons op te trekken via ons geweven web van draden en we doen ieder een heildronk op onze voorouder.
“Vee sterft, sibben sterven, zeker sterft gij zelf.
Een ding weet ik dat nimmer sterft, de dadenroem van de doden.
Laat door, laat door, zich openen deze doorgang, ontgrendelen deze poort.
Wees welkom, wees welkom, U die zijn gesponnen, neem zetel in dit schiksel!”
Tussen het prachtige jeneverbesstruweel verbeelden wij de herschepping van de wereld door de verdeling van Ymir (gelukkig bij ons een brodenman), doen ieder een offer aan de voorouders, landgeesten en goden en doen een wens voor het komende jaar. Het moment suprême is het verbranden en in beweging zetten van het rad en nog niet eerder ging het rad zo snel in vlammen op en draaide zo snel. Dit wordt een heel voorspoedig of juist een heel fel jaar met snel opvolgende gebeurtenissen, ik vrees het laatste, we gaan het beleven.
Weer ’thuis’ kleed iedereen zich om in het wit en wordt plaatsgenomen aan de prachtig gedekte tafel. Eerst eten wij in stilte van het offerzwijn, waarna de avond feestelijk wordt ingezet. Er is wederom een overvloed aan heerlijke gerechten en er worden dronken opgedragen aan Wodan, Donar, Frey en elkaar. Als de hoorn mij bereikt om een dronk uit te brengen op iets van het afgelopen jaar waar ik trots of ben of dankbaar voor ben of op iets wat ik beloof te volbrengen in het komend jaar, loop ik vol tranen. Al een tijd voel ik me erg uitgeblust, eenzaam en depressief en kan op dit moment niets verzinnen, alleen dat ik heel lang wil slapen. Natuurlijk heb ik genoeg om dankbaar voor te zijn, heel veel, maar mijn gevoel laat het even afweten. Ik ben erg emotioneel de laatste tijd en ook dit weekend erg huilerig, het contrast tussen de fijne en gezellige buitenwereld en mijn innerlijke donkerte is zo groot. Het lucht wel op, tranen om te reinigen en energie te laten vloeien. Ruimte maken voor mooie nieuwe avonturen. Ik heb me ook erg lang grootgehouden en bepaalde gevoelens ontkent, het deksel mag eraf. Wel jammer dat het op dit moment komt, maar deze groep voelt als familie, dus het voelt ook veilig.
Na een flinke plens koud water en even terugkomen tot mezelf ben ik klaar de avond voort te zetten.
Cadeaus worden uitgewisseld door middel van het lot en na het eten vereren de nornen ons met hun aanwezigheid. Tijdens midzomer vertegenwoordigden Karina, Kariz en ik reeds de drie nornen en het lot viel nu weer op onze drie namen, hoe toevallig en mooi, schijnbaar duiden wij het lot goed in de ogen van de nornen. Het is een eer een feest de runen te mogen duiden voor de sibbe-leden.
Dan rest er nog een stukje avond/nacht voor profane bezigheden zoals gezellig kletsen en heerlijke drankjes drinken. Een korte doch diepe nacht met intense dromen volgt.
Zondag
De volgende dag is het poetsen en opruimen geblazen, nog even buiten spelen in de sneeuw en gezamenlijk in de kring afscheid nemen en de betovering opheffen, het is weer voorbijgevlogen.
Tot spoedig, tot Winterban!
