Waarschuwing; dit is een navelstaar-blogje….mijn hersenspinsels zo aan het einde van dit jaar.
Het is Kerst, weinig lol aan in je eentje, dus een mooie tijd om in alle stilte terug te kijken op het afgelopen jaar. Ik doe niet aan lijstjes, teveel keuzes (als Weegschaal sowieso lastig) en het is appels met peren vergelijken, bovendien heb ik een slechte notie van tijd, dus wat er in het afgelopen jaar gebeurd is kan voor mijn gevoel veel langer geleden zijn en zaken van lang geleden lijken soms net te hebben plaatsgevonden.
Reflecteren
Ik realiseer me dat reflecteren goed is en zeker na een jaar als dit. Ik heb het gevoel in een achtbaan te zitten, heel weinig tijd om op adem te komen en voel me nu aan het einde van het jaar een beetje geleefd en moe. Het was persoonlijk niet eens een slecht jaar, eigenlijk behoorlijk goed. De wereld is een ander verhaal en probeer me daar zo min mogelijk door te laten beïnvloeden (wat natuurlijk niet altijd lukt). We leven in een tijd waarin alles nep en omgekeerd lijkt. De wereld staat op z’n kop en er is geen houvast of leidraad, behalve dan je eigen intuïtie en centrum. En het is balanceren in (samen)leven en verhouden, je eigen gevoel trouw blijven, je eigen pad blijven volgen, stapje voor stapje en ja soms een stap terugnemen. Balans is niet statisch, maar constant in beweging, bijsturen, en dat is soms hard werken. En ja ik ben moe en een beetje terneergeslagen.
Vijftig
Dit jaar ben ik 50 geworden en wellicht heb ik gewoon een midlifecrisis, hoe heerlijk cliché! Gedachten van ‘is dit het nu?’ en ‘wat wil ik nu eigenlijk?’ houden mij bezig. En dan ook tijdsdruk voelen, want ik heb er meer jaren op zitten dan die nog voor me liggen…en dat verlamt ontzettend, geen ‘fouten’ meer durven maken, want die kosten kostbare tijd, maar niets doen is helemaal geen optie. Op dit moment heb ik het ook zo druk dat ik amper tijd heb om te voelen wat ik voel en wat ik wil, ik zit vast in de groove het dagelijkse leven. Ook overvalt een verlangen naar vroeger en nostalgie me. Ik begin een oude trut te worden die verlangt naar tijden voor AI, voor social media, voor alle shit waar we nu mee te dealen hebben. Een tijd waar we elkaar nog zagen (of leken te zien), van menselijk contact en tastbare dingen. Alles lijkt nu zo ontastbaar en fake. Maar goed dat was het misschien altijd al.
Eenzaam
It’ll be lonely this Christmas, maar is het ook eenzaam? Ja, dit jaar wel en niet alleen kerst. Ik ben nu bijna 15 jaar single en ik ben het zat. Ik denk de laatste tijd vaak na over keuzes die ik heb gemaakt, waarvan ik nu ‘spijt’ heb, maar ook niet echt, want toen wist ik niet beter en wie weet was dit wel de beste keuze en wat heb je aan spijt? Je kan hooguit lessen leren voor de toekomst. Maar ik voel wel dat ik graag een gezin had gehad en dit te lang heb uitgesteld en poef opeens ben ik dan 50 en is dit een gepasseerd station. Ik ben wellicht in de feministische leugen gestonken en te veel getekend door trauma’s uit mijn jeugd? Ik kan prima voor mezelf zorgen en mezelf vermaken, en kan ook heel erg blij in mijn eentje zijn, maar maakt dat me gelukkig? Wellicht was ik getrouwd met kinderen ook niet happy geweest, zo is het leven/mijn constitutie nu eenmaal (?). Tevredenheid hebben met wat is, dat is iets waar ik nu doorheen ga. En rouwen om alle ikken die niet tot wasdom zijn gekomen. Wellicht in een ander leven?
Liefde
Ook lukt het me maar niet om een leuke partner tegen te komen. Mijn vorige relatie is uitgegaan in een moeilijke periode waarin mijn stiefvader stierf, waarna mijn moeder ziek werd en mijn vader ook en uiteindelijk zowel mijn moeder als vader stierven in de tijdspan van een paar maanden, ik was zo druk bezig met mijn ouders en alles wat zij achterlieten dat ik niet aan mijn gevoelens toekwam. De periode van rouw is inmiddels wel doorlopen en ik ben alleen achtergebleven. Natuurlijk heb ik lieve vrienden en daar ben ik ook ontzettend dankbaar voor en blij mee, echter ik mis toch die ‘special person’ in mijn leven, dat is toch anders als goede vrienden. Online daten is helaas niet mijn ding, ik moet het echt hebben van de IRL spark, die vertaalt zich niet naar het scherm of een lijstje met hobby’s. En ja die vonk kom ik maar zelden tegen in het echie. Dus voor nu ben ik nog alleen…en inmiddels ook eenzaam, ja het hoge woord is eruit. Wat ik eerst heerlijk vrijheid vond, begint nu een zware last te worden, zijn er dan helemaal geen leuke mannen meer over of zijn die inmiddels allemaal weggekaapt? Ik denk het laatste, maar hoop het niet.
Voetafdruk
En wat doe je dan met Kerst? Ik ben eerste kerstdag ondergedoken in de bios voor ‘It’s a Wonderful Life’, een klassieke feelgood movie, maar dit keer had de film een heel ander effect op mij. Het gaat toch weer over liefde en gezinnetjes en de centrale stelling in het verhaal; ‘hoe zou de wereld eruitzien als je niet geboren was’. Ik vraag me dus al een tijd af of het enig verschil maakt of ik er wel of niet zou zijn. Maar maakt dat uit? Is dat een ego-ding dat je verschil moet/wil maken? Is het niet genoeg om gewoon hier te zijn? Ik heb lange tijd moeite gehad hier te willen en kunnen aarden, als kind al. Ik wilde eigenlijk zo klein mogelijke voetafdruk achterlaten (en dit niet op een klimaat-manier). De tekst uit een lied van Manic Street Preachers: “I want to walk in the snow and not leave a footprint”, heeft me altijd diep geraakt. Zo voel(de) ik het ook. Het woord ‘belonging’ heeft me ook altijd diep geraakt, ik voel niet echt dat ik hier ‘belong’. Wat doe ik hier, welke indruk wil ik wel achterlaten? Maar ja dat is de existentiële vraag waar vele mensen, vroeger en nu, mee worstelen. Maar goed, de film had dit maal niet de magische opbeurende werking op mij.
Muziek
Maar, als we het toch over Manic Street Preachers hebben, muziek!…. De grootste liefde in mijn leven, vroeger en nu. En deze heb ik weer flink omarmt. Ja ‘music was my first love, and it will be my last’. Dit jaar stond wel (weer) in het teken van reizen en muziek. Ik ben dit jaar (weer) veel naar Scandinavië geweest, met name voor bands als Mew (Copenhagen en Oslo), Kent (Stockholm) en meerdere malen Sivert Høyem (Oslo, Stavanger en Bergen). Maar ook prachtige reizen naar Røros in februari en De Noordkaap in de zomer. Ook heb ik zelf de gitaar weer opgepakt, een liefde die ik na mijn tienerjaren uit het oog ben verloren.
Hollow – ja zo voel me ik me wel een beetje…
Sivert Høyem
Sivert Høyem is bekend van zijn werk met de Noorse band Madrugada en nu als soloartiest. Hij heeft een heerlijk sombere, melancholische baritonstem. Er is iets bijzonders aan de stem van Sivert Høyem, hij heeft gravitas, niet alleen door zijn diepe, resonerende toon, maar ook door de manier waarop hij je moeiteloos meesleept. Het is een stem die niet alleen zingt, ze vult de ruimte, blijft in de lucht hangen, omhult je. Zo’n stem heeft geen theatraliteit nodig. Ze spreekt, en jij luistert. Heerlijk melancholisch, donker, somber en romantisch, en zijn band bestaat uit uitstekende muzikanten. De liveoptredens zijn verslavend en vervelen (nog) niet. Er wordt een magische, intense band met het publiek gecreëerd door de krachtige performance van Sivert en zijn band. Gelukkig staan er in 2026 reeds 7 optredens in mijn agenda, dus dat begint goed.
Manics
Een 30+ jaar oude liefde is weer terug in mijn leven, Manic Street Preachers. Dit was mijn favoriete band voor een lange tijd, samen met Suede, ik heb ze zo vaak live gezien in alle uithoeken van de wereld en alle platen (in alle versies) verzameld. Ik las en verzamelde alles wat los en vast zat en was heel, ja heel fanatiek. Het was een leuke, creatieve tijd met rondreizen, andere fans ontmoeten, samen eindeloos wachten in de rij voor concerten, fanzines schrijven, ruilen en kopen, platenwinkels afstruinen, casette’s/cd’s uitwisselen, tape cirkels, een enerverende tijd van ontdekking en vorming. De eerste keer dat ik de Manics live zag was in 1994 in Paradiso samen met Suede, het gevoel van die avond her-inner ik me nu nog. Het muntje viel en het viel hard.
De liefde voor Suede is er nog maar inmiddels brand het als een kaarsje, niet zo heel fel meer, maar ik zie ze komend jaar weer live, dus wie weet laait dat nog op. Suede gaat ook nog sterk door met recentelijk een heel goed album onder de riem. Het doet me goed dat ze er nog zijn. Wie had dat gedacht?
Maar momenteel laait mijn liefde voor de Manics weer op. Het past ook wel bij mijn huidige mindset. Het is een geweldige band vanwege hun mix van scherpe intelligentie, politieke/filosofische teksten, energieke rockmuziek en voortdurende artistieke evolutie gedurende meer dan 30 jaar. De Manics waren mijn gateway tot een wijde culturele wereld door hun referenties naar boeken, films en andere muziek. Ze maakten lezen cool en als gepeste studiebol gaf dit veel troost. Belangrijke factoren zijn de poëtische songteksten van bassist Nicky Wire (tot 1995 samen met Richey Edwards), de krachtige zang en gitaarspel van James Dean Bradfield (mijn gitaarheld!!) en precisie en veelzijdigheid van drummer Sean Moore (samen met Nicky een super strakke ritmesectie). Hun teksten gaan vaak over complexe thema’s als existentialisme, vervreemding en nihilisme. Ze combineren de intensiteit van punkrock met melodieuze songwriting. Ondanks de verdwijning in 1995 van gitarist en tekstschrijver Richey Edwards, blijft zijn aanwezigheid voelbaar in hun muziek, artwork en voortdurende eerbetonen. Ze staan bekend om hun politieke overtuiging en behandelen vaak thema’s als de Welshe identiteit, socialisme en sociale kwesties. In de loop van hun carrière zijn ze geëvolueerd van rauwe punk naar meer gepolijste anthemische rock, maar hebben ze een consistente, kenmerkende stijl behouden. Ze hielpen me door een jeugd van depressie, misbruik en anorexia, ook al was hun muziek verre van opbeurend, het feit dat erover gepraat en gezongen werd maakte het al zo meer dragelijk en minder eenzaam. Ze hebben me de kracht gegeven door te gaan. Bij mij thuis werd alles vooral doodgezwegen. Ik kon mijn pijn niet uitten en de Manics hielpen mij daarbij en ik ben ze daarvoor eeuwig dankbaar.
Ik ben ze onderweg in mijn leven kwijtgeraakt, toen ze voor mij een beetje belegen werden, stadium rock is niet mijn ding en voelde me bij de megaconcerten vooral verdwaald en eenzaam. Maar nu ik wat ouder ben en weer eens goed ben gaan luisteren naar de recentere albums, ben ik zo onder de indruk van de verscheidenheid in hun werk, ze hebben inmiddels 15 albums en ik weet niet hoeveel B-kanten uitgebracht en wat opvalt is dat ze elk album weer iets totaal anders durven te doen. Ze hebben niet een trucje wat ze eindeloos herhalen. En ja dat werkt de ene keer beter als de ander. Ze hebben naar mijn mening vreselijke nummers gemaakt, maar in mijn oren ook de beste. Ik heb ook mijn mening bijgesteld over sommige albums. Een album als Lifeblood waar ik eerst weinig liefde voor had (waar zijn de gitaren?), vind ik nu fantastisch en albums als Generation Terrorists klinkt nu wel erg gedateerd (maar nog steeds met pareltjes). Bovendien zijn het zulke sympathieke gasten en ik hou van deze mannen. In maart ga ik eindelijk weer naar een concert van het drietal en kijk er enorm naar uit!
Zo en nu knop om, ik heb een mooi jaar voor de boeg (en achter de rug)! Ik heb een hekel aan zwelgen en bij de pakken neerzitten, dus ik geef mijzelf bij deze een schop onder mijn kont. Come on live a little!!
In 2026 hoop ik eindelijk mijn tarot deck af te maken en te kunnen laten printen voor bestellingen. Ook blijf ik mij ontwikkelen in het heidendom, de runen, en wil ik veel beter gitaar leren spelen ;-) Ook wordt dit een spannend jaar op het werk (ik werk al 16 jaar full time voor een Goed Doel, Joy in Creation is een ‘bijbaan’). Dus nu even pas op de plaats, zaken afronden en op naar 2026!
Iedereen die dit leest, heb een fantastisch nieuwjaar, maak er wat van!! (en heb je wat inzicht nodig, dan kan je contact opnemen voor een tarot- of rune-lezing)
X Charissa
